جزئیات کسوف 25 دی 1388 کسوف (خورشیدگرفتگی) روز جمعه 25 دی 1388 از نوع حلقوی است که با طلوع خورشید در مرکز آفریقا آغاز می شود (حدود ساعت ۵ جهانی) و با غروب خورشید در شرقی ترین نقطه چین به پایان می رسد (حدود ساعت ۹ جهانی). به علت قرار گرفتن ماه در نقطه اوج خود، سطح ماه نمی تواند کل قرص خورشید را بپوشاند و لذا این کسوف حلقوی نام دارد. این کسوف همزمان با مقارنه ماه صفر خواهد بود و در ایران به صورت جزئی و بوسیله فیلترهای مخصوص خورشید قابل رصد می باشد. بیشترین گرفتگی در ایران در جنوب شرقی (۳۹ درصد گرفت قرص خورشید) و کمترین در شمال غرب کشور (۱۱ درصد گرفت قرص خورشید) می باشد. البته وضعیت جوی روز جمعه چندان مناسب نیست و این پدیده ممکن است مشکلات رصدی را از نظر ابری بودن آسمان در روز جمعه در پی خواهد داشت. در ایران اولین نقاط در جنوب غرب ایران شاهد کسوف خواهند بود (حدود 8:50). در نهایت شمال غرب کشور کسوفشان شروع می شود (حدود 9:45). اما پایان کسوف از شمال غرب شروع شده (حدود 11:02) و در جنوب شرق پایان می پذیرد (حدود 12:30). در جدول زیر جزئیات کسوف را در چند شهر می بینید:
پس از کشورهای مرکزی و شرقی افریقا، بخشهایی از جنوب هند و جزیره سریلانکا و سپس یک خط عبوری از چین شاهد کسوف به صورت حلوقی می باشد. در زیر مسیر و نواحی گرفت جزئی و حلقوی نشان داده شده است:
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() | ![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
در بسیاری از مناطق فضای میان ستاره ای ابرهای بزرگی از گاز و غبار وجود دارند که آنها را سحابی (به معنای ابر) می نامند. سحابیها را به سه گروه رده بندی می کنند: سحابیهای نشری- بازتابی و تاریک.
در سحابیهای نشری یک یا چندین ستاره بسیار سوزان (از رده های طیفی Oیا B) جا دارند. این ستاره های بسیار داغ موجب تحریک گازها و درخشش سحابی می شوند. نمونه جالب توجهی از این گونه سحابی بزرگ جبار است. این سحابی با چشم غیر مسلح به صورت توده مه آلود کم نوری دیده می شود. اگر ستاره ها مقداری سردتر باشند یا اینکه چگالی گازها در سحابی زیاد باشد گازها فقط نور ستاره ها را بازتاب می دهند. در این صورت سحابی را بازتابی می نامند. سحابی که ستاره های خوشه پروین را در بر گرفته از نوع بازتابی است.
در برخی موارد هم هیچ گونه ستاره ای در درون یا نزدیکی سحابی قرار ندارد. به همین جهت سحابی را تاریک می نامند. مشاهده سحابیهای تاریک فقط در صورتی ممکن است که در مقابل سحابیهای نشری یا بازتابی قرار گیرند. سحابیهای تاریک نور ستاره های پشت خود را جذب می کنند. اخترشناسان عقیده دارند که ستاره ها در درون این سحابیها متولد می شوند. سحابی سر اسبی نمونه جالب توجهی از این گونه سحابیهاست.
جدا از سه گروه سحابیها برخی از سحابیها از ستاره ها تشکیل می شوند. ستاره هایی مانند خورشید در پایان زندگی خود یعنی در مرحله غول سرخی لایه های بیرونی جو خود را به صورت سحابی در فضا می پراکنند. این سحابیها را سیاره نما می نامند. زندگی ستاره های پر جرمتر از خورشید با انفجاری ابرنواختری پایان می یابد و سحابی بزرگ و گسیخته ای از انفجار به جا می ماند که آن را سحابی باقیمانده انفجار ابرنواختری می نامند.